نسخه چاپی
ارسال به دوستان
روحانی و ظریف، چهره های صادق و شادمان ایران/سومین نشانه تغییر رویکرد ایران چیست؟
پذیرفتن امتیازات در زمینه پرونده هستهای برای ایران راحتتر از پذیرش تغییر نگرش نسبت به آمریکا است.
ایدیشکده بیکام گفتگویی با پروفسور دیوید مناشری در مورد مذاکرات کشورهای 1+5 و ایران، راهبرد ایران تحت ریاست جمهوری «حسن روحانی» کرده است.
به گزارش سرویس بین الملل سایت خبری تیکTik.ir، پروفسور مناشری مدیر مؤسس «مرکز مطالعات ایران» در دانشگاه تلآویو، مدیر دانشکده حقوق و تجارت در «رمتگن» و یکی از کارشناسان برجسته اسرائیل در امور ایران است
متن این گفتگو در پی می آید:
- آیا نشست اخیر ایران با گروه 1+5 در ژنو اطلاعات بیشتری برای بررسی رئیسجمهور جدید ایران به ما میدهد؟
رویکرد ایرانیان نسبت به مذاکرات ژنو سومین نشانه تغییر در ماههای اخیر بود. اولین نشانه انتخاب «روحانی» و تشکیل دولت نسبتاً عملگرای او بود. سپس تهاجم دلفریبی «روحانی» و وزیر امور خارجه «ظریف» در مجمع عمومی سازمان ملل بود. حال این رویکرد به طور خاص به برنامه هستهای مربوط میشود.
پیام آنها هم در نیویورک و هم در ژنو این بوده که میخواهند به سمتی جدید حرکت کنند. ما نمیدانیم که رهبری دقیقاً با چه چیزی موافقت کرده است اما واضح است که ایران مشکلاتی دارد.
به هر حال، آنچه در ژنو مورد موافقت قرار گرفت علنی نشده و این نشانگر حساسیت روابط ایران با آمریکا و حساسیت مقوله هستهای در داخل ایران است. وقتی هیئت «روحانی» در ماه قبل از نیویورک به ایران بازگشت با استقبالی متنوع روبرو شد. اگرچه بسیاری از تغییر استقبال کردند اما انتقادهای بسیاری نیز، به ویژه از تماس تلفنی بین رئیسجمهور «روحانی» و رئیسجمهور «اوباما» و نشست وزیر امور خارجه، «ظریف» و وزیر امور خارجه آمریکا «جان کری» وجود داشت. به نظر پذیرفتن امتیازات در زمینه پرونده هستهای برای ایران راحتتر از پذیرش تغییر نگرش نسبت به آمریکا است.
- آیا این تلاشی برای خریدن زمان یا خلاص شدن از برخی تحریمها است یا قصدی صادقانه برای رها کردن برنامه تسلیحات اتمی؟
ایران به نیویورک یا ژنو نیامده تا داوطلبانه از سیاست هستهای خود رو بگرداند. آنها بدین دلیل آمدهاند که کشوری هستند که در مقابل فشارها و تحریمهایی قرار گرفتهاند که زندگیشان را مقداری با مشکل مواجه کرده است. «روحانی» اساساً بدان دلیل انتخاب شد که ایران در سیاست خارجی پیشرفت کسب کند و اقتصاد را بهبود ببخشد. یکی از شعارهای انتخاباتی وی این بود که «من ارزش دلار و ارزش گذرنامههای شما را برمیگردانم» .
حال ایران از غرب انتظار دارد که تحریمها را بردارد. حفظ جایگاه اتحاد تنها راه فشار بر ایران برای ادامه این روند است. تغییر راهبردی صادقانهای در ایران رخ داده و «روحانی» و نزدیکان وی مایلند که سیاست تهران را تغییر دهند. اما این کار زمان میبرد و در حالی که این روند ادامه مییابد، سانتریفیوژها همچنان فعال هستند و این چالشی برای غرب است.
اگر ایران وادار شود که برای حذف تحریمها مسیر خود به سوی سلاح هستهای را مسدود کند، چنین تصمیمی را خواهد پذیرفت؟
نظام ایران هرگز نپذیرفته که برنامه هستهای نظامی دارد بنابراین اگر از آنها سؤال کنید خواهند گفت، «ما هرگز به دنبال سلاح نبودهایم» . اما یک مسئله دیگر آن است که آیا ما میتوانیم به ایران اعتماد کنیم یا خیر. برای پر کردن فاصلهها نیاز به دیپلماسی زیادی است، اما اینکه ایرانیان پیشنهادی ارائه دادهاند کاملاً جدید است، بنابراین من فکر میکنم که قصد تغییر، حداقل از سوی «ظریف» و گروه او صادقانه است. به هر حال، این مسئله در حلقه نزدیکان به «روحانی» است. وقتی که آنها در ماه قبل از نیویورک به ایران بازگشتند به شدت مورد انتقاد محافظهکاران قرار گرفتند.
از سوی دیگر، جامعه مدنی ایران با مشکلاتی روبرو است و درخواست تغییر دارد. «روحانی» از سوی رئیسجمهور سابق، «رفسنجانی» حمایت میشود. حتی چهرههای اصلی محافظهکار مانند سخنگوی مجلس، «علی لاریجانی» اکنون میگویند که رابطه با آمریکا لزوماً بد نیست. اگرچه هیچ تضمینی وجود ندارد اما امیدهایی برای تغییر وجود دارد. مشکل آن است که وقتی به مقوله پیچیده هستهای میرسیم، زمان کمی داریم.
بنابراین آیا دید قدیمی ایران برای گسترش انقلاب اسلامی مثل سابق است؟
آرمانپردازان رویای تغییر جهان را در سر دارند. باید به یاد داشت که ایران چهرههای گوناگونی دارد. «روحانی» و «ظریف» چهره شادمان آن را نشان میدهند. سؤال این است که تا چه حد و تا چه مدت؟
بنابراین با این بحث موافقید که اعمال فشار بر ایران باید تا توافق کامل بر سر تمام جوانب برنامه هستهای ادامه یابد؟
بله، و مشکل همین جاست. غرب از آنها انتظار دارد که اول سیاست خود را تغییر دهند، در حالی که ایران میخواهد شاهد حذف تحریمها باشد. اما حداقل برای اولین بار بعد از مدتها، امیدی جدی برای یافتن راهحلی دیپلماتیک وجود دارد.
به گزارش سرویس بین الملل سایت خبری تیکTik.ir، پروفسور مناشری مدیر مؤسس «مرکز مطالعات ایران» در دانشگاه تلآویو، مدیر دانشکده حقوق و تجارت در «رمتگن» و یکی از کارشناسان برجسته اسرائیل در امور ایران است
متن این گفتگو در پی می آید:
- آیا نشست اخیر ایران با گروه 1+5 در ژنو اطلاعات بیشتری برای بررسی رئیسجمهور جدید ایران به ما میدهد؟
رویکرد ایرانیان نسبت به مذاکرات ژنو سومین نشانه تغییر در ماههای اخیر بود. اولین نشانه انتخاب «روحانی» و تشکیل دولت نسبتاً عملگرای او بود. سپس تهاجم دلفریبی «روحانی» و وزیر امور خارجه «ظریف» در مجمع عمومی سازمان ملل بود. حال این رویکرد به طور خاص به برنامه هستهای مربوط میشود.
پیام آنها هم در نیویورک و هم در ژنو این بوده که میخواهند به سمتی جدید حرکت کنند. ما نمیدانیم که رهبری دقیقاً با چه چیزی موافقت کرده است اما واضح است که ایران مشکلاتی دارد.
به هر حال، آنچه در ژنو مورد موافقت قرار گرفت علنی نشده و این نشانگر حساسیت روابط ایران با آمریکا و حساسیت مقوله هستهای در داخل ایران است. وقتی هیئت «روحانی» در ماه قبل از نیویورک به ایران بازگشت با استقبالی متنوع روبرو شد. اگرچه بسیاری از تغییر استقبال کردند اما انتقادهای بسیاری نیز، به ویژه از تماس تلفنی بین رئیسجمهور «روحانی» و رئیسجمهور «اوباما» و نشست وزیر امور خارجه، «ظریف» و وزیر امور خارجه آمریکا «جان کری» وجود داشت. به نظر پذیرفتن امتیازات در زمینه پرونده هستهای برای ایران راحتتر از پذیرش تغییر نگرش نسبت به آمریکا است.
- آیا این تلاشی برای خریدن زمان یا خلاص شدن از برخی تحریمها است یا قصدی صادقانه برای رها کردن برنامه تسلیحات اتمی؟
ایران به نیویورک یا ژنو نیامده تا داوطلبانه از سیاست هستهای خود رو بگرداند. آنها بدین دلیل آمدهاند که کشوری هستند که در مقابل فشارها و تحریمهایی قرار گرفتهاند که زندگیشان را مقداری با مشکل مواجه کرده است. «روحانی» اساساً بدان دلیل انتخاب شد که ایران در سیاست خارجی پیشرفت کسب کند و اقتصاد را بهبود ببخشد. یکی از شعارهای انتخاباتی وی این بود که «من ارزش دلار و ارزش گذرنامههای شما را برمیگردانم» .
حال ایران از غرب انتظار دارد که تحریمها را بردارد. حفظ جایگاه اتحاد تنها راه فشار بر ایران برای ادامه این روند است. تغییر راهبردی صادقانهای در ایران رخ داده و «روحانی» و نزدیکان وی مایلند که سیاست تهران را تغییر دهند. اما این کار زمان میبرد و در حالی که این روند ادامه مییابد، سانتریفیوژها همچنان فعال هستند و این چالشی برای غرب است.
اگر ایران وادار شود که برای حذف تحریمها مسیر خود به سوی سلاح هستهای را مسدود کند، چنین تصمیمی را خواهد پذیرفت؟
نظام ایران هرگز نپذیرفته که برنامه هستهای نظامی دارد بنابراین اگر از آنها سؤال کنید خواهند گفت، «ما هرگز به دنبال سلاح نبودهایم» . اما یک مسئله دیگر آن است که آیا ما میتوانیم به ایران اعتماد کنیم یا خیر. برای پر کردن فاصلهها نیاز به دیپلماسی زیادی است، اما اینکه ایرانیان پیشنهادی ارائه دادهاند کاملاً جدید است، بنابراین من فکر میکنم که قصد تغییر، حداقل از سوی «ظریف» و گروه او صادقانه است. به هر حال، این مسئله در حلقه نزدیکان به «روحانی» است. وقتی که آنها در ماه قبل از نیویورک به ایران بازگشتند به شدت مورد انتقاد محافظهکاران قرار گرفتند.
از سوی دیگر، جامعه مدنی ایران با مشکلاتی روبرو است و درخواست تغییر دارد. «روحانی» از سوی رئیسجمهور سابق، «رفسنجانی» حمایت میشود. حتی چهرههای اصلی محافظهکار مانند سخنگوی مجلس، «علی لاریجانی» اکنون میگویند که رابطه با آمریکا لزوماً بد نیست. اگرچه هیچ تضمینی وجود ندارد اما امیدهایی برای تغییر وجود دارد. مشکل آن است که وقتی به مقوله پیچیده هستهای میرسیم، زمان کمی داریم.
بنابراین آیا دید قدیمی ایران برای گسترش انقلاب اسلامی مثل سابق است؟
آرمانپردازان رویای تغییر جهان را در سر دارند. باید به یاد داشت که ایران چهرههای گوناگونی دارد. «روحانی» و «ظریف» چهره شادمان آن را نشان میدهند. سؤال این است که تا چه حد و تا چه مدت؟
بنابراین با این بحث موافقید که اعمال فشار بر ایران باید تا توافق کامل بر سر تمام جوانب برنامه هستهای ادامه یابد؟
بله، و مشکل همین جاست. غرب از آنها انتظار دارد که اول سیاست خود را تغییر دهند، در حالی که ایران میخواهد شاهد حذف تحریمها باشد. اما حداقل برای اولین بار بعد از مدتها، امیدی جدی برای یافتن راهحلی دیپلماتیک وجود دارد.
پسندیدم 0
گزارش خطا
