وی گفت: البته این اقدام مجمع تشخیص مصلحت نظام از نظر جایگاه قانونی محل سؤال است و حدود این آیین‌نامه چندان برای مجلس مشخص نیست. مجلس در شرایط فعلی با تأمل کار را پیش می‌برد اما اگر در جایی مثل مسئله خودرو اختلاف نظر سختی به وجود بیاید، کار را با افکار عمومی مواجه خواهد کرد و آنجا مشخص می‌شود که چارچوب هیئت عالی نظارت بر سیاست‌های کلی نظام چندان مشخص نیست. روند کند قانون‌گذاری در ایران آفت است نقدعلی خاطرنشان کرد: جریان قانون‌گذاری‌ در کشور ما جریان بسیار کندی است و این مسئله آفت زیادی دارد، به‌طور مثال یکی از قوانینی که نیاز به اصلاح و بازنگری فوری دارد، قانون حمل سلاح است و یا قانون سرقت زیر ۲۰میلیون تومان که شاکی ندارد و در این خصوص هم مراجعین زیادی داریم و مواردی از این دست که اصلاح آنها از نان شب واجب‌تر است اما وقتی در دستور کار مجلس قرار می‌گیرد، متوجه خواهید شد که شاید عمر مجلس به پایان برسد اما این قانون به سامان نرسد. وی با بیان اینکه تغییراتی که در هدفمندسازی یارانه‌ها اتفاق افتاده، یکی از مباحث مهم روز است، اظهار داشت: وظیفه نظارت بر بازار و اقلام اساسی از وزارت صمت به وزارت جهاد و کشاورزی جابه‌جا شده و تعزیرات در این میان نقش عمده‌ای را بر عهده خواهد داشت در حالی که قانون تعزیرات بسیار ضعیف است. نماینده مردم خمینی‌شهر با بیان اینکه کند بودن روند قانون‌گذاری و اصلاح قوانین باعث شده که مرحله چهارمی به نام شورای سران اقتصادی قوا به این پروسه اضافه شود، گفت: شورای سران اقتصادی قوا در زمانی که طولانی شدن روند سه‌گانه تصویب قوانین باعث وارد شدن ضررهای عمده به کشور شود، بر اساس اختیارات ویژه‌ای که دارند، یک قانون را مدون کرده و اختیاراتی را اعطا می‌کنند. وی افزود: سران اقتصادی قوا به تعزیرات یک سری اختیارات ویژه‌ مثل پلمپ اصناف و یا بالا رفتن میزان جرائم مختلفات در عرصه بازار را اعطا کردند تا کار پیش رود. ما از همان روزهای اول تاکید می‌کردیم که شورای سران اقتصادی قوا یک نهاد موازی در کنار نهاد تقنینی است اما امروز کل مجلس به این نتیجه رسیده‌اند که این سوپاپ اطمینان لازم است. برخی مسائل اگر بخواهد در جریان کند قانون‌گذاری قرار بگیرد، کشور متضرر خواهد شد. مسئله قانون‌گذاری در کشورمان روند طولانی دارد این طولانی بودن به جایگاه تقنین ضرر می‌زند.
کد خبر: ۳۸۷۴۹۰
تاریخ انتشار: ۰۸ خرداد ۱۴۰۱ - ۱۰:۴۴
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
ایسنا نوشت: حدودا یک ماه از شروع پنجاه‌وهشتمین دوسالانه هنر ونیز سپری می‌شود و در حالی که این رویداد بزرگ بدون حضور ایران در حال برگزاری است، برخی از مسوولان فرهنگی کشور همچنان امید حضور در این رویداد هنری را برای ایران از دست رفته نمی‌بینند؛ با این حال پرویز تناولی ـ هنرمند شناخته‌شده کشورمان ـ بر این باور است که شاید باید زمان را از دست رفته دانست.

پرویز تناولی هنرمند مجسمه‌سازی است که تجربه‌ی حضور در بینال ونیز را در کارنامه هنری خود دارد. او بر این باور است که زمان برای شرکت در این دوره از بینال را شاید باید از دست رفته دید و درباره این رویداد گفت: «بینال ونیز دو سال یک بار برگزار می‌شود و برخی از کشورها در این فضا، یک غرفه‌ رسمی دارند. ایران اما از جمله کشورهایی است که هیچ غرفه‌ رسمی‌ ندارد. غرفه رسمی را معمولا یک موزه‌ مدیریت می‌کند که در ایران مدیریت غرفه‌ اجاره شده بر عهده موزه هنرهای معاصر تهران است.»

او ادامه داد: «اصولا نه فقط بینال، بلکه هر نمایشگاه هنری، یک کوراتور (گرداننده) دارد که غرفه و چیدمان نمایشگاه بر عهده او است. از آنجا که موزه هنرهای معاصر تهران تحت نظر وزارت ارشاد است، پس از انتخاب کار، بنا بر بودجه‌ای که دارند، باید مجوز ارشاد را نیز اخذ کنند؛ بر این اساس نه تنها سلیقه کوراتور بلکه موازین و قوانین ارشاد نیز دخیل می‌شود.»

تناولی با اشاره به این نکته که شرکت کردن در بینال ونیز برای هنرمندان افتخار بزرگی محسوب می‌شود، گفت: «شرکت در بینال ونیز برای هنرمندان منتخب افتخار بزرگی است. اغلب کشورهای شرکت‌کننده بهترین و خاص‌ترین هنرمند خود را به بینال می‌برند. اکثرا حتی فقط یک هنرمند. و به این ترتیب پیشرفت هنری کشور خود را به بهترین وضع ممکن به دنیا معرفی می‌کنند.»

این هنرمند مجسمه‌ساز اضافه کرد: «با از دست دادن غرفه دائمی و با توجه به پر شدن فضای دائمی جشنواره، غرفه‌های ایران در چد دهه اخیر، به محل دیگری منتقل شد که اکثر کشورهای عرب زبان آنجا را خریداری می‌کردند و البته ایران کماکان هم غرفه دائمی ندارد. بنابراین هر بار دولت ایران از طریق وزارت ارشاد اسلامی بودجه‌ای تعیین کرده و مکانی را اجاره می‌کند.»

تناولی در آخر اظهار کرد: «دوره جشنواره ۶ ماهه است و ونیز به دلیل جزیره‌ای بودن مکان گرانی محسوب می‌شود؛ بنابراین بودجه ۶ ماهه اجاره، حمل و نقل آثار به ونیز، بازگشت و استخدام و رسیدگی به کارمندان غرفه، برای این مدت زمان شاید امکان‌پذیر نیست.»

غیبت ایران در پنجاه‌‎ونهمین دوره از بینال هنری ونیز، در چنان سکوت خبری آغاز شد که در ابتدای برگزاری، از سمت هیچ مسئولی توضیحی درباره‌ علت غیبت عنوان نشد و یا اطلاع‌رسانی در این زمینه صورت نگرفت.

شاید دلیل این اتفاق را تا حدودی بتوان به تغییر مدیریت‌ها در حوزه تجسمی ـ از موزه هنرهای معاصر تهران تا اداره کل هنرهای تجسمی ـ در آن مقطع زمانی نسبت داد. ضمن اینکه یکی از مسائل دیگری که درباره‌ حضور نداشتن ایران در بینال هنر ونیز به ذهن می‌رسد، مربوط به مشکلات مالی است.

این در حالی است که برای مثال حضور ایران در پنجاه و ششمین دوره این رویداد هنری با کمک یک بنیاد خصوصی ممکن شد. و این تجربه، پرسشی جدی را به میان می‌آورد، این‌که چرا مانند برخی دوره‌های گذشته از کمک بخش خصوصی در این زمینه بهره گرفته نشد؟ و یا این‌که چرا یک روند سیستماتیک قوی جاری نمی‌شود تا با تغییر آدم‌ها، حضور کشورمان در رویدادهای مهم هنری به قوت خود باقی بماند؟

نام:
ایمیل:
* نظر: