سردار آزمون یک طرف، بقیه یک طرف؛ کنار گذاشتن او خودزنی است!

رکورد گلزنی سردار آزمون در تیم ملی به قدر خوبی است که کنار گذاشتنش غیر از خودزنی تعبیری ندارد.

تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی قرار است به زودی راهی جام جهانی شود که با حضور در گروه «G» این تورنمنت، باید به مصاف نیوزیلند، بلژیک و مصر برود. امیر قلعه‌نویی و شاگردانش با قرار گرفتن در این گروه ساده و البته با توجه به صعود 8 تیمِ برتر سوم، نیم‌نگاهی به صعود از مرحله گروهی دارند. هرچند که قلعه‌نویی وعده داده علاوه بر مرحله اول، تیمش پتانسیل صعود از مرحله دوم حذفی را هم دارد.

هرکدام از این سناریو‌ها که قرار باشد عملی شود، نیاز به ارائه یک بازی کم‌وبیش هجومی و از آن مهم‌تر، گلزنی در بازی‌ها از جمله جدال با نیوزیلند و مصر است که روی کاغذ رقبای قابل دسترس‌تری برای تیم ملی خواهند بود. اینجا همان موقعیتی است که بودن و نبودن سردار آزمون می‌تواند معادلات را تغییر دهد.

نسخه‌پیچی جریان خاص برای سردار آزمون

اینکه تیم ملی به جام جهانی رفته و یا اینکه به تازگی فهرست 26 نفره و نهایی‌اش را اعلام کرده، چندان مورد خاصی برای علاقمندان به فوتبال در دنیا، یا حداقل آن‌هایی که وضعیت تیم ملی را دنبال می‌کنند، نیست؛ چراکه هنوز هم غیبت سردار آزمون و به تعبیر درست‌تر، کنار گذاشتن او از فهرست تیم ملی، به لحاظ خبری، ارجحیت دارد. سردار در زمانی که کشور درگیر جنگ بود، ناخواسته استوری‌ای اینستاگرامی در زمانی نه‌چندان مناسب منتشر کرد. البته که او کمی بعد این استوری حساس را پاک کرد ولی همان یکی دو ساعت برای جریان خاص و تندرو کافی بود تا با نسخه‌پیچی برای فدراسیون فوتبال و امیر قلعه‌نویی، راه ورود او به تیم ملی را ببندند.

اگرچه روزهای نخست از خط خوردن سردار آزمون به عنوان شایعه یاد می‌شد ولی هرچه زمان جلوتر رفت، مشخص شد یکی از برترین مهاجمان تاریخ فوتبال ایران، جایی در فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی نخواهد داشت. این شایعه زمانی پیراهن واقعیت به تن کرد که فهرست 26 نفره و نهایی تیم ملی اعلام شد و خبری از سردار نبود. اینکه سردار آزمون نیست و یا نگذاشتند او در فهرست باشد، می‌تواند تبعات خاصی برای خط حمله تیم ملی داشته باشد؛ به ویژه اینکه بازیکنانی به جای او به خط حمله تیم ملی اضافه شده‌اند که اصلاً قابل مقایسه با آزمون در امر گلزنی نیستند.

سردار یک طرف، بقیه یک طرف

با اعلام امیر قلعه‌نویی، فهرست نهایی تیم ملی برای حضور در جام جهانی در شرایطی معرفی شده که به غیر از مهدی طارمی، شهریار مغانلو، علی علیپور، دنیس درگاهی و امیرحسین حسین‌زاده به عنوان مهاجم تیم ملی معرفی شده‌اند. درباره طارمی که نیاز به بحث نیست؛ او از غیبت سردار در بازی‌های اخیر تیم ملی نهایت بهره را برد و با عبور از او و زدن شصتمین گل ملی‌اش، تبدیل به دومین گلزن برتر تاریخ فوتبال ایران شد.

طارمی پشت سر اسطوره‌ای به اسم علی دایی ایستاده که با 109 گل ملی به نظر دست‌نیافتنی است. البته که مهدی طارمی زوج اصلی سردار آزمون در دهه اخیر تیم ملی بوده و این دو چشم‌بسته همدیگر را در زمین مسابقه پیدا می‌کردند. دقیقا از اینجا به بعد است که فاصله سردار آزمون با بقیه بازیکنانی که قرار است به عنوان مهاجم در تیم ملی بازی کنند، هویدا می‌شود.

دنیس درگاهی که قرار است اولین بازی‌های ملی‌اش را برگزار کند تا به الان طبیعتا هیچ گل زده‌ای ندارد. علی علیپور، دیگر مهاجم تیم ملی یک گل زده در رده ملی دارد؛ شهریار مغانلو هم با 2 گل ملی در رده بعدی است. بهترین شرایط در این بین را امیرحسین حسین‌زاده جوان دارد که با زدن 5 گل بعد از طارمی، بهترین گلزن ایران در فاز هجومی به شمار می‌رود.

مجموع گل‌های ملی بازیکنانی که قرار است به جای سردار آزمون در کنار مهدی طارمی بازی کنند به عدد نازل 8 می‌رسد؛ این در شرایطی است که سردار آزمون تا به الان با زدن 57 گل ملی در رده سوم برترین گلزنان ملی تاریخ فوتبال ایران جا خوش کرده است. واقعیت همین‌قدر هویدا است؛ شاید جریانی تندرو مانع از حضور سردار آزمون در تیم ملی شوند ولی نمی‌توانند آمار درخشان و البته اختلاف فاحشش با دیگر مهاجمان تیم ملی را پاک کنند.