کارگردان معروف سکته کرد

کیانوش عیاری متولد 23 اردیبهشت 1330 است. عیاری را بیشتر با واقع گرایی منحصربه فردش در فیلمسازی می‌شناسند که اکنون به سبک شخصی و شناسه دار او تبدیل شده و به طور قابل تشخیصی با گونه‌های دیگر واقع‌گرایی سینمایی تفاوت دارد. او جزء نسل اول فیلمسازان پس از انقلاب است که مسیری شخصی در سینمای ایران گشود و در طول دوران فعالیتش در مقام کارگردان، هرگز چرخش مهم و قابل ذکری در روند فیلمسازی‌اش ایجاد نشد. درواقع او همواره فیلم دلخواه خود را ساخته است و تن به سفارشی سازی نداده است.

عیاری مثل بسیار از هم‌نسلان خود سینما را با دوربین‌های ۸میلی‌متری آغاز کرد. وی در سال ۱۳۵۳ در فیلم کوتاه «گردش در یک روز خوش آفتابی» ساخته‌ی بنی‌هاشمی و از تولیدات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان دستیار کارگردان شد و پنج سال بعد، در روزهای پرتب‌وتاب پس از انقلاب اسلامی در تهران غریب سال ۱۳۵۸ دوربین به‌دست گرفت و تصاویر نابی از آن روزگار را در فیلمی مستند با نام «تازه نفس‌ها» به تصویر کشید

ورودش به سینمای حرفه‌ای شش سال دیگر طول کشید. نخستین فیلمش «تنوره‌ی دیو» (1364) را با بازی جهانگیر الماسی، مجید مظفری در همان فضای فیلم‌های روستایی آغاز موج‌ نو ساخت و در اولین حضورش در جشنواره فجر جایزه‌ی بهترین کارگردانی را گرفت. عیاری دو سال بعد این جایزه را در جشنواره ششم فجر با سومین فیلمش «آن سوی آتش» تکرار کرد تا جای پای خود را خیلی زود در سینمای ایران محکم کند.

بااین‌همه هیچ‌کس گمان نمی‌کرد عیاری برای گرفتن سومین جایزه‌ از فجر باید نزدیک به دو دهه منتظر بماند، شاید به این دلیل که او همواره سعی کرده که شخصیت مستقل خود و سینمایش را حفظ کند و در این راه دردسرهای زیادی هم داشته است. او در تمام این سال‌ها فقط دو سریال برای صداوسیما ساخته است: «هزاران چشم» و «روزگار قریب» که هر دو آن‌ها سبکی متفاوت از ملودرام‌های مرسوم زمان خود داشتند و توانستند استانداردهای سریال تلویزیونی را بالا برده و علاوه بر جذب مخاطب، منتقدان را نیز راضی کنند.