نسخه چاپی
ارسال به دوستان
خوشبین و نامطمئن
علیاکبر فرازی
مذاکرات وین بین ایران و کشورهای 1+5، به مرحله حساس و جدی خود رسیده است. مذاکراتی که از یکسو به مرحله نهایی خود بسیار نزدیک است و از سویی دیگر هنوز راه زیادی تا توافق نهایی دارد.
آنچه در این مرحله اهمیت دارد اما نه کمیت موضوع که کیفیت آن است. البته نباید این انتظار را داشت که تا ضربالاجل سوم آذر یکباره همه مسائل حل و فصل شود اما این به معنای بینتیجه بودن مذاکرات نیست. احتمال دارد در این مذاکرات موضوعاتی وجود داشته باشد که نیاز به زمان بیشتر داشته و هماهنگی آنها زمان بیشتری را طلب کند. با وجود اینکه توقع ختم مذاکرات را نمیتوان داشت، این مذاکرات دستاوردهای جدی برای دو طرف داشته است.
اولین دستاورد مذاکرات این بود که امروز هر دو طرف به دنبال بازی برد- برد در مذاکرات هستند و هر دو طرف موافقت کردهاند که به بخشی از مطالبات برسند. دستاورد دیگر مذاکرات این است که ثابت شد ایران مذاکره برای مذاکره را نمیخواهد و از ابزار مذاکره برای رسیدن به اهداف مشخص خود مثل رفع تحریمها استفاده میکند. دستاورد دیگر مذاکراتی که تا امروز انجام شده، این است که امروز دو طرف در مسیر اعتمادسازی حرکت میکنند. طرف غربی میخواست درباره صلح آمیز بودن فعالیتهای هستهای ایران خاطرجمع باشد و طرف ایرانی نیز توقع داشت در ازای این اطمینان، شاهد رفع کامل تحریمهای ناعادلانه علیه ایران باشد.
بعد از یک سال از شروع مذاکرات در دولت یازدهم وقتی به اظهارنظرها و رسانهها نگاه میکنیم، میبینیم هر دو طرف گامهایی برداشتهاند تا خواستههای طرف مقابل را تامین کنند. ایران درجهت اطمینان بخشی طرف مقابل برای صلحآمیز بودن فعالیتهای هستهای موفق بوده و تقریبا توانسته آنها را متقاعد کند که فعالیت هستهای ایران صلحآمیز است. در مقابل، کشورهای غربی نیز به حق ایران برای استفاده از انرژی صلحآمیز هستهای اذعان کردهاند و حال غربیها هستند که باید مکانیزم رفع کامل تحریمها را پیدا کنند. میدانیم که تحریمها لایههای مختلفی دارد و از کنگره آمریکا تا سازمان ملل و اتحادیه اروپایی هر کدام تحریمهایی را علیه ایران اجرایی کردهاند اما مکانیزم رفع تحریم، مشکلی است که طرف غربی دارد.
ضمن اینکه بسیاری از تحریمها باید با دستور رئیسجمهور آمریکا برداشته شود و اگر این اتفاق رخ دهد گشایشی برای ارتباط دو طرف خواهد بود. البته این که طرف آمریکایی فکر کند ما باید عجله کنیم و قبل از اول دسامبر که مجلس دراختیار جمهوریخواهان قرار میگیرد حتما با همه شرایط موافقت کنیم، انتظار بجایی نیست. در واقع سیاست داخلی آمریکا، مشکل خود آمریکاییهاست و اگر ایران این اطمینان را به وجود بیاورد که فعالیتهایش صلحآمیز است، آمریکا باید راهی برای حل مشکل پیدا کند. اکنون دو طرف باید جدیتر از گذشته بر این مساله کار کنند که چطور به طرف رفع کامل تحریمها بروند. این درحالی است که هر دو طرف خواهان مذاکره هستند و همین بهترین دلیل رسیدن به توافق است.
*معاون امور بینالملل اتاق بازرگانی ایران/آرمان
آنچه در این مرحله اهمیت دارد اما نه کمیت موضوع که کیفیت آن است. البته نباید این انتظار را داشت که تا ضربالاجل سوم آذر یکباره همه مسائل حل و فصل شود اما این به معنای بینتیجه بودن مذاکرات نیست. احتمال دارد در این مذاکرات موضوعاتی وجود داشته باشد که نیاز به زمان بیشتر داشته و هماهنگی آنها زمان بیشتری را طلب کند. با وجود اینکه توقع ختم مذاکرات را نمیتوان داشت، این مذاکرات دستاوردهای جدی برای دو طرف داشته است.
اولین دستاورد مذاکرات این بود که امروز هر دو طرف به دنبال بازی برد- برد در مذاکرات هستند و هر دو طرف موافقت کردهاند که به بخشی از مطالبات برسند. دستاورد دیگر مذاکرات این است که ثابت شد ایران مذاکره برای مذاکره را نمیخواهد و از ابزار مذاکره برای رسیدن به اهداف مشخص خود مثل رفع تحریمها استفاده میکند. دستاورد دیگر مذاکراتی که تا امروز انجام شده، این است که امروز دو طرف در مسیر اعتمادسازی حرکت میکنند. طرف غربی میخواست درباره صلح آمیز بودن فعالیتهای هستهای ایران خاطرجمع باشد و طرف ایرانی نیز توقع داشت در ازای این اطمینان، شاهد رفع کامل تحریمهای ناعادلانه علیه ایران باشد.
بعد از یک سال از شروع مذاکرات در دولت یازدهم وقتی به اظهارنظرها و رسانهها نگاه میکنیم، میبینیم هر دو طرف گامهایی برداشتهاند تا خواستههای طرف مقابل را تامین کنند. ایران درجهت اطمینان بخشی طرف مقابل برای صلحآمیز بودن فعالیتهای هستهای موفق بوده و تقریبا توانسته آنها را متقاعد کند که فعالیت هستهای ایران صلحآمیز است. در مقابل، کشورهای غربی نیز به حق ایران برای استفاده از انرژی صلحآمیز هستهای اذعان کردهاند و حال غربیها هستند که باید مکانیزم رفع کامل تحریمها را پیدا کنند. میدانیم که تحریمها لایههای مختلفی دارد و از کنگره آمریکا تا سازمان ملل و اتحادیه اروپایی هر کدام تحریمهایی را علیه ایران اجرایی کردهاند اما مکانیزم رفع تحریم، مشکلی است که طرف غربی دارد.
ضمن اینکه بسیاری از تحریمها باید با دستور رئیسجمهور آمریکا برداشته شود و اگر این اتفاق رخ دهد گشایشی برای ارتباط دو طرف خواهد بود. البته این که طرف آمریکایی فکر کند ما باید عجله کنیم و قبل از اول دسامبر که مجلس دراختیار جمهوریخواهان قرار میگیرد حتما با همه شرایط موافقت کنیم، انتظار بجایی نیست. در واقع سیاست داخلی آمریکا، مشکل خود آمریکاییهاست و اگر ایران این اطمینان را به وجود بیاورد که فعالیتهایش صلحآمیز است، آمریکا باید راهی برای حل مشکل پیدا کند. اکنون دو طرف باید جدیتر از گذشته بر این مساله کار کنند که چطور به طرف رفع کامل تحریمها بروند. این درحالی است که هر دو طرف خواهان مذاکره هستند و همین بهترین دلیل رسیدن به توافق است.
*معاون امور بینالملل اتاق بازرگانی ایران/آرمان
پسندیدم 0
گزارش خطا
