نسخه چاپی
ارسال به دوستان
قيمت نفت، فرصتي جديد براي مذاکره کنندگان آمريکايي
اقتصاد ايراني: انديشکده واشنگتن، مقاله جديدي درباره تاثير قيمت نفت بر مذاکرات ايران و گروه ۱+۵ به قلم مايل سينگ مدير ارشد و عامل موسسه منتشر کرده است. اقتصاد ايراني ترجمه عيني اين مقاله را منتشر مي کند. لازم به ذکر است که انتشار گزارش هاي راهبردي و مطالب انديشکده ها لزوما به معناي تاييد محتواي آن توسط اقتصاد ايراني نيست و صرفا جهت اطلاع رساني اذهان عمومي و متخصصين منتشر مي شود.
****
با کاهش قيمت نفت، درآمدهاي دولت ايران کاسته شده و با توجه به ترکيب بعدي کنگره خطر افزايش تحريم جديد وجود دارد.
با هدر رفتن فرصت ديگر و گسترش تيرگي ها در مذاکرات هسته اي ايران، فشارها از دو ناحيه بر کاخ سفيد تحميل مي شود. يک طرف فشار از ناحيه مذاکره کنندگان ايراني است. با توجه به علاقه دولت اوباما به تحول در رابطه ايران و آمريکا، اين گروه به دنبال جلب رضايت تندورها در تهران با دادن امتيازات بيشتر هستند.
اما با دادن چنين امتيازاتي، دولت هشدار بيشتري به کنگره و متحدان آمريکا مي دهد. هر چند کنگره و متحدان از هر رابطه اي که در جهت توافق نهايي حياتي باشد، حمايت مي کنند. در واقع هر دو گروه با تمايل اوباما براي حل بحران در چارچوب ديپلماسي موافق هستند اما خوش بيني او که يک رابطه مي تواند به روابط حسنه ميان ايران و آمريکا منجر شود را نمي پذيرند. از طرف ديگر آنها نگران اين مسئله هستند که ايران با يک قابليت گسترده هسته اي صحنه را ترک کند و در ايجاد مشکلات منطقه اي جسورتر شود.
اين تحولات براي پيشبرد منافع آمريکا مناسب نيست. هر گونه مذاکرات ديپلماتيک نه تنها بايد در راستاي مصالحه با احزاب موجود در آمريکا باشد، بلکه بيان کننده نگراني هاي شرکا و ديگر حوزه هاي داخلي اين کشور است که منافعشان در گرو نتيجه مسئله هسته اي نيز مي باشد. امتناع ورزي از اين کار و به جاي آن مطرح کردن همه يا هيچ بودن، آمريکا را با خطراتي چون تضعيف موقعيت واشنگتن در خاورميانه، کاهش اعتبار تحريم، و از دست دادن آرزوي تغيير استراتژيک گسترده در ايران همراه کرده است.
با اين حال نياز نيست که گزينه هاي آمريکايي لزوماً تلخ و غم افزا باشد. شرايط کنوني اهرم هاي جديدي براي آنها ايجاد مي کند و بايستي هوشمندي لازم را در جهت استفاده از آن داشته باشند. کاهش قيمت نفت، درآمدهاي ايرانيان را بيشتر و سريعتر از تحريم هاي جديد مي تواند کاهش دهد. با اين حال خطر افزايش تحريم ها نيز به لطف پيروزي جمهوري خواهان، وجود دارد. به رغم وجود مغايرات ها و کشمکش هايي که در ميان احزاب برقرار است، اين موضوعي است که باعث وحدت حزبي شده است و با وجود اختلافات قابل توجه در تاکتيک ها، اختلافات کمي در مورد استراتژي ها و هدف اين موضوع وجود دارد.
مهمتر از همه، نياز ايران به رابطه بيشتر از آمريکاست. پيروزي و اقبال سياسي روحاني و گروهش بسته به اين موضوع است. واقعيت رکود و اقتصاد رو به کاهش، مسئله اي است که آيت الله خامنه اي و ديگران را با وجود ديدگاه ضد آمريکاييشان، به حمايت از مذاکره واردکرده است. حتي اگر خواست ايران ساخت بمب اتم باشد، اين کشور نيازمند برداشتن موانع مهمي است و احتمال روبرو شدن با حمله نظامي براي آن وجود دارد.
مسئله اي که براي سياستگذاران آمريکايي وجود دارد اين است که چطور به تهديداتشان جنبه الزام آور و باارزش بودن بدهند.اگر ايران توافق را بپذيرد اما آن توافق، توافق بدي براي آمريکا باشد، باز هم آمريکا نفع چنداني نبرده است و بايد به دنبال بهبود شرايط توافق باشد.به همين منظور بهترين راه براي نتيجه گرفتن کاخ سفيد اين است که نه تنها پيشنهادات به ايران را بهبود نبخشد، بلکه موقعيت و شرايط مذاکره و توافق را با تصويب تحريم هاي جديد در يک تاريخ مشخص در مقابل موافقت کنگره با تمديد گفت وگوها و همکاري نمايندگان با کاخ سفيد براي ارائه کاهش هوشمند تحريم ها، سخت تر کند.
در اين شرايط، آمريکا بايد با نقش منطقه اي ايران مقابله کند که از مهم ترين اين موارد، اعمال فشار جدي بر رژيم اسد در سوريه در دو جهت است: اول به منظور تقويت گزينه تهديد نظامي رييس جمهور و دوم اثبات اين نکته که توافق هسته اي پيشرو تغيير رويه سياست خاورميانهاي ايالات متحده نيست.
****
با کاهش قيمت نفت، درآمدهاي دولت ايران کاسته شده و با توجه به ترکيب بعدي کنگره خطر افزايش تحريم جديد وجود دارد.
با هدر رفتن فرصت ديگر و گسترش تيرگي ها در مذاکرات هسته اي ايران، فشارها از دو ناحيه بر کاخ سفيد تحميل مي شود. يک طرف فشار از ناحيه مذاکره کنندگان ايراني است. با توجه به علاقه دولت اوباما به تحول در رابطه ايران و آمريکا، اين گروه به دنبال جلب رضايت تندورها در تهران با دادن امتيازات بيشتر هستند.
اما با دادن چنين امتيازاتي، دولت هشدار بيشتري به کنگره و متحدان آمريکا مي دهد. هر چند کنگره و متحدان از هر رابطه اي که در جهت توافق نهايي حياتي باشد، حمايت مي کنند. در واقع هر دو گروه با تمايل اوباما براي حل بحران در چارچوب ديپلماسي موافق هستند اما خوش بيني او که يک رابطه مي تواند به روابط حسنه ميان ايران و آمريکا منجر شود را نمي پذيرند. از طرف ديگر آنها نگران اين مسئله هستند که ايران با يک قابليت گسترده هسته اي صحنه را ترک کند و در ايجاد مشکلات منطقه اي جسورتر شود.
اين تحولات براي پيشبرد منافع آمريکا مناسب نيست. هر گونه مذاکرات ديپلماتيک نه تنها بايد در راستاي مصالحه با احزاب موجود در آمريکا باشد، بلکه بيان کننده نگراني هاي شرکا و ديگر حوزه هاي داخلي اين کشور است که منافعشان در گرو نتيجه مسئله هسته اي نيز مي باشد. امتناع ورزي از اين کار و به جاي آن مطرح کردن همه يا هيچ بودن، آمريکا را با خطراتي چون تضعيف موقعيت واشنگتن در خاورميانه، کاهش اعتبار تحريم، و از دست دادن آرزوي تغيير استراتژيک گسترده در ايران همراه کرده است.
با اين حال نياز نيست که گزينه هاي آمريکايي لزوماً تلخ و غم افزا باشد. شرايط کنوني اهرم هاي جديدي براي آنها ايجاد مي کند و بايستي هوشمندي لازم را در جهت استفاده از آن داشته باشند. کاهش قيمت نفت، درآمدهاي ايرانيان را بيشتر و سريعتر از تحريم هاي جديد مي تواند کاهش دهد. با اين حال خطر افزايش تحريم ها نيز به لطف پيروزي جمهوري خواهان، وجود دارد. به رغم وجود مغايرات ها و کشمکش هايي که در ميان احزاب برقرار است، اين موضوعي است که باعث وحدت حزبي شده است و با وجود اختلافات قابل توجه در تاکتيک ها، اختلافات کمي در مورد استراتژي ها و هدف اين موضوع وجود دارد.
مهمتر از همه، نياز ايران به رابطه بيشتر از آمريکاست. پيروزي و اقبال سياسي روحاني و گروهش بسته به اين موضوع است. واقعيت رکود و اقتصاد رو به کاهش، مسئله اي است که آيت الله خامنه اي و ديگران را با وجود ديدگاه ضد آمريکاييشان، به حمايت از مذاکره واردکرده است. حتي اگر خواست ايران ساخت بمب اتم باشد، اين کشور نيازمند برداشتن موانع مهمي است و احتمال روبرو شدن با حمله نظامي براي آن وجود دارد.
مسئله اي که براي سياستگذاران آمريکايي وجود دارد اين است که چطور به تهديداتشان جنبه الزام آور و باارزش بودن بدهند.اگر ايران توافق را بپذيرد اما آن توافق، توافق بدي براي آمريکا باشد، باز هم آمريکا نفع چنداني نبرده است و بايد به دنبال بهبود شرايط توافق باشد.به همين منظور بهترين راه براي نتيجه گرفتن کاخ سفيد اين است که نه تنها پيشنهادات به ايران را بهبود نبخشد، بلکه موقعيت و شرايط مذاکره و توافق را با تصويب تحريم هاي جديد در يک تاريخ مشخص در مقابل موافقت کنگره با تمديد گفت وگوها و همکاري نمايندگان با کاخ سفيد براي ارائه کاهش هوشمند تحريم ها، سخت تر کند.
در اين شرايط، آمريکا بايد با نقش منطقه اي ايران مقابله کند که از مهم ترين اين موارد، اعمال فشار جدي بر رژيم اسد در سوريه در دو جهت است: اول به منظور تقويت گزينه تهديد نظامي رييس جمهور و دوم اثبات اين نکته که توافق هسته اي پيشرو تغيير رويه سياست خاورميانهاي ايالات متحده نيست.
پسندیدم 0
گزارش خطا
